Een huis in een calanque heeft geen decor nodig: het landschap zorgt daarvoor. Bij de renovatie van Calanca hebben we vooral geprobeerd het niet in de schaduw te stellen. Dit zijn de keuzes die het huis hebben gestuurd, kamer per kamer.
Het principe: het landschap beslist
Alles rond het huis heeft een juiste kleur: het kalksteen van de kliffen, het blauw van de baai, de terracotta van de daken, het groen van de pijnbomen. Het palet van Calanca komt daar rechtstreeks vandaan. Muren licht als de rots, accenten in diep blauw, warm hout, natuurlijk linnen. Niets dat schreeuwt, niets dat veroudert.
Het is het tegendeel van een in serie gekochte "aan zee"-stijl: geen ankers aan de muur, geen visnetten, geen blauw-witte strepen. De Middellandse Zee staat voor het raam; die binnen na-apen is overbodig.
De douche in nachtblauwe zellige
Het meest uitgesproken gebaar van het huis: een douche volledig bekleed met nachtblauwe zellige. De ambachtelijke tegel heeft die onregelmatigheid die het licht vangt, en het diepe blauw antwoordt op de baai wanneer die 's avonds donker kleurt.
De terrassen: riet en de olijfboom
Buiten maar twee materialen. De canisse, gevlochten riet dat het grote terras overdekt en gestreepte schaduw op de lunchtafel legt: het is de klassieke schaduw van de Zuid-Franse zomer, en niets vervangt haar. En wat lager de olijfboom in de tuinhoek, met zijn houten ligbed: de boom was er vóór ons, de ligstoel is eronder komen staan.
Binnen: hout, wit en banken
De woonkamer houdt het simpel: diepe banken in wit, warm hout, ochtendlicht dat erdoorheen valt. De keuken opent naar de eethoek met de grote houten tafel, die van de lange diners. De slaapkamers volgen dezelfde lijn: natuurlijke tinten, sober beddengoed, warme wandlampen, en in één ervan een raam dat uitkijkt op de pannendaken en de heuvel.
De regel in elke kamer: weinig objecten, maar de juiste. Een vakantiehuis hoort leger te zijn dan je eigen huis: het is die leegte die rust geeft.
Wat dat verandert voor een verblijf
De inrichting is geen doel op zich; ze werkt voor de rest. Lichte kamers die de siësta makkelijk maken, materialen die tegen zout en blote voeten kunnen, terrassen die zes maanden per jaar de echte leefruimtes worden. 's Ochtends drink je koffie in de zon; 's avonds schuift de houten tafel uit.
De rest beoordeel je zelf: de foto's van het huis tonen alles, zonder enscenering. En om te checken of het uitzicht zijn belofte waarmaakt, is er maar één methode: komen.